owocniki
jednoroczna huba, wyrastająca pojedynczo, lub dachówkowato w grupach po kilka sztuk; ma półkulisty, konsolowaty lub półeczkowaty kształt i szerokość 10–25 cm; brzeg tępy i przeważnie równy; do podłoża przyrasta bokiem; górna powierzchnia aksamitna lub szorstka, nierówna, jamkowata lub gruzełkowata, początkowo o barwie kremowej, potem pomarańczowobrunatnej, ochrowej, rdzawej lub tabaczkowej; charakterystyczną cechą jest występowanie na powierzchni licznych kropel czerwonobrązowego płynu; po wyschnięciu pozostają po nich brunatne wklęśnięcia
miąższ:
u młodych owocników wodnisty i gąbczasty, u starszych suchy, włóknisty i korkowaty; ma barwę od płowej do rdzawoczerwonej i jest niewyraźnie strefowany; owocnik posiada dość silny i nieprzyjemny zapach; w smaku jest łagodny, nieco kwaśny
hymenofor:
na dolnej powierzchni, rurkowaty, początkowo białoszary, potem żółtobrunatny
rurki:
tworzą jedną warstwę; mają okrągłe, białe, oszronione pory o długości 5–20 mm; na 1 mm mieści się ich 2–5; u starszych owocników często zarastają białożółtawą warstwą grzybni
forma ochrony:
status na Czerwonej Liście V narażone na wymarcie
występowanie:
od czerwca do listopada na dębach; pasożyt wnikający do drzewa przez rany i atakujący zdrowe, w pełni żywotne drzewa; zarodniki wnikają głównie przez skaleczone korzenie lub mechaniczne uszkodzenia podstawy pnia; owocniki pojawiają się głównie na korzeniach i odziomkowej części pnia; rozwijająca się w drewnie grzybnia powoduje bardzo silną białą zgniliznę drewna; na porażonym drzewie owocniki tworzą się nieregularnie – nie w każdym roku; zapobiega się porażeniu przez wygładzanie ran i zabezpieczanie ich fungicydami
Literatura
